กองทุนสุขภาพจังหวัด

ตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 มาตรา 4 คนพิการ หมายถึงบุคคลซึ่งมีข้อจำกัดในการปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือเข้าไปมีส่วนร่วมทางสังคม เนื่องจากมีความบกพร่องทางการได้ยิน การเคลื่อนไหวการสื่อสาร จิตใจ อารมณ์ พฤติกรรม สติปัญญา หรือ ความบกพร่องอื่นใด ประกอบกับมีอุปสรรคในด้านต่างๆ และมีความจำเป็นพิเศษที่จะต้องได้รับ ความช่วยเหลือด้านหนึ่งด้านใด เพื่อให้สามารถปฏิบัติกิจกรรมในชีวิตประจำวันหรือเข้าไปมีส่วนร่วม ทางสังคมได้อย่างบุคคลทั่วไป
ปัจจุบันมีคนพิการทั้งประเทศ ที่ขึ้นทะเบียนเป็นคนพิการตามพระราชบัญญัติส่งเสริม และพัฒนาคุณภาพชีวิต รวมทั้งสิ้น 2,252,555 คน คิดเป็นร้อยละ 3.45 ของประชากรทั้งหมด พบว่ามีคนพิการในพื้นที่ภาคใต้จำนวน 154,599 ราย และเป็นคนพิการของจังหวัดปัตตานี จำนวน 23,067 ราย โดยจำแนกจำนวนแต่ละประเภท ดังนี้ 1.การมองเห็น จำนวน 1,416 ราย 2.การได้ยิน 3,086 ราย 3. การเคลื่อนไหว จำนวน 11,304 ราย 4.ทางจิตใจ 2,912 ราย 5.ทางสติปัญญา 1,801 ราย 6.การเรียนรู้ 232 ราย 7.ทางออทิสติก 215 ราย และโดยสาเหตุส่วนใหญ่เกิดจากโรคเรื้อรัง อุบัติเหตุ ความพิการแต่กำเนิดและโรคมะเร็ง ดังนั้น การดูแลฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ เป็นแนวทางสำคัญในการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ โดยมีผู้ดูแลหรือญาติเป็นส่วนร่วม เนื่องจาก ความพิการทางด้านร่างกายและจิตใจส่งผลต่อคุณภาพชีวิต ทำให้คนพิการไม่สามารถดำรงชีวิตได้เท่าเทียม กับคนปกติ และพบว่าคนพิการบางส่วนยังเข้าไม่ถึงระบบบริการทางการแพทย์ทำให้ขาดการดูแลรักษาและ ฟื้นฟูสมรรถภาพทางกายและจิตใจได้อย่างต่อเนื่อง เหมาะสม และในส่วนผู้ดูแลคนหรือญาติ พิการยังขาดความรู้ความเข้าใจในการดูแลสุขภาพไม่ว่าจะเป็นด้านร่างกายจิตใจหรือด้านสิทธิประโยชน์ต่างๆ ที่พึงต้องได้รับทำให้คนพิการผู้ดูแลหรือญาติมีความรู้สึกท้อแท้เหนื่อยหน่ายขาดกำลังใจในการดำรงชีวิต ดังนั้นกลุ่มคนพิการผู้ดูแลหรือญาติเหล่านี้จึงเป็นกลุ่มที่ทางสังคมต้องดูแลเป็นอย่างยิ่งและควรพัฒนาศักยภาพต่อไป สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดปัตตานี ได้เห็นความสำคัญของการพัฒนาศักยภาพคนพิการ รวมทั้งผู้ดูแลหรือญาติคนพิการ ในการฟื้นฟูสำหรับสุขภาพคนพิการแบบองค์รวมโดยจัดให้มีการอบรมให้ความรู้แก่คนพิการผู้ดูแลหรือญาติคนพิการ หันมาใส่ใจสุขภาพตลอดจนเสริมสร้างคุณภาพชีวิตที่ดีสามารถเข้าถึงสิทธิ์สวัสดิการทางสังคมที่ต้องได้รับและเพื่อสร้างขวัญกำลังใจโดยการให้ความรู้ ทำความเข้าใจกับผู้ดูแลให้มากขึ้น เพื่อให้คนพิการไม่รู้สึกโดดเดี่ยว และมีกำลังใจพร้อมที่จะต่อสู้กับชีวิตด้วยสุขภาพจิตที่ดีขึ้น และสามารถที่จะมีชีวิตอยู่ในสังคมอย่างมีความสุขเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีต่อไป